Ik ben inmiddels al weer een weekje terug uit het zeer warme Servië waar dit jaar het EJK (Europees Junioren Kampioenschap) gehouden werd. Ik ging naar deze wedstrijd toe met het doel de finale te halen en in de finale eventueel een pr te springen. Ook ging ik hierheen met de wetenschap dat ik zou moeten springen zonder mijn eigen coach, maar hier was ik al op voorbereid.

Maandag 20 juli vertrokken we met het Nederlands team (29 atleten, aantal coaches, medisch team en teamleiders). Het was een lange reis, aangezien we van Amsterdam naar Belgrado (met een tussenstop van een uur in Brussel) vlogen en daarna nog meer dan een uur met de bus naar Novi-Sad door moesten.

Daar aangekomen gingen we eerst heel even langs het stadion, vervolgens gingen we naar het slaapverblijf en ten slotte konden we eten in het Main University Restaurant (helaas was het eten hier niet zo goed).

De daarop volgende dagen heb ik mijn tijd vooral doorgebracht in het slaapverblijf. Elke dag stretchen, beetje computeren, beetje lezen, beetje kaarten, paar keer losgemasseerd.:-) Ook ben een keertje meegeweest naar de trainingsaccomodatie.

Woensdagavond was de opening. Van te voren zijn we met een (behoorlijk) aantal uit eten geweest op het plein waar ook de opening zou plaatsvinden. De opening bestond voor een groot gedeelte uit een optreden van een zangeres. Daarna had elk land zijn vlaggendra(a)g(st)er, bij ons was dat Lisanne Schol (speerwerpen), en die liep met de vlag over een catwald. Vervolgens werden er nog een aantal toespraken gehouden en werd het toernooi officieel geopend. Er werd afgesloten met een mooi vuurwerkshow.

Vrijdag was het eindelijk zo ver, toen mocht ik mijn kwalificatie springen. ‘s Ochtends vroeg opgestaan, want om 11:10 uur moest ik springen. Na een goede warming-up had ik me gemeld in de callroom en we mochten al vrij snel het veld op. Inspringen ging goed en ik begon mijn wedstrijd op 1.69m. Die hoogte haalde ik in de 1e poging en vervolgens haalde ik ook de 1.73m, de 1.77m en de 1.80m in de 1e poging. Dit was genoeg voor een finaleplek.

De volgende dag ben ik nog even in het stadion bij de andere wezen kijken en ‘s avonds ben ik met mijn moeder, zusje en Servee Wijsen uit eten geweest in een restaurant aan de Donau.

Zondag was de finale, helaas verliep deze niet zoals ik wilde. Met inspringen voelde het gelijk al niet echt lekker en ik moest mijn wedstrijd op 1.71m beginnen. Deze hoogte haalde ik in de 1e poging, maar voor de volgende hoogte, 1.76m, had ik gelijk 2 pogingen nodig. Op de 1.80m ging het mis, op deze hoogte had ik drie foutsprongen, wat betekende dat ik er uit lag.

Al met al ben ik blij dat ik de finale heb gehaald, want dat was mijn hoofddoel.

‘s Avonds was er nog het eindfeest in een groot fort, maar ik was niet zo in een feeststemming, dus was ik op tijd al weer terug naar ons verblijf gegaan.

We vertrokken maandagochtend de 27e om 04:00 uur ‘s ochtends naar het vliegtuig en om 11:00 uur waren we weer terug in Nederland.