Hier dan het laatste verslag over het WJK. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Foto’s: Sebastiaan Durand.

Afgelopen zondag mocht ik voor Nederland het toernooi afsluiten met de finale hoogspringen. Toen ik uit de douche kwam, zag ik pas dat het regende. Ik moet toegeven dat ik eerst wel even baalde, maar vrij snel had ik zoiets van niks van aantrekken, dit is Nederlands weer. Toen ik naar de inloopbaan ging regende het nog steeds, mijn tas zat dan ook helemaal vol met handdoeken, droge kleren, regencape etc.

Gelukkig bleek na het inwerken dat het gestopt was met regenen. Onze merktekentjes voor de aanloop werden vastgeniet en toen konden we beginnen. Na 2 sprongen (1,68m en 1.73m) had ik echt het gevoel dat ik lekker in de wedstrijd zat. Ook bij 178m was dit nog zo. Helaas ging ik bij 1.82m wel de mist in. Ik ging hier pas in de 3e poging overheen, wat later genoeg bleek voor de 6e plaats. 1.86m zat er helaas zondag niet in. De winnares heeft uiteindelijk 1.91m gesprongen.

YES! 1.82

‘s Avonds was er een eindfeest. Eigenlijk zou dit in een aquapark zijn, maar door het slechte weer was het naar binnen verplaatst. Er waren allerlei dingen met luchtkussens, trampolines enz. En er was videodance. Na het eten, hebben we nog wat rondgekeken, maar om half 10 besloten we te gaan. We zouden met z’n allen de stad in. Net nadat de taxi’s gebeld zijn, worden we door de jongens gebeld, er is niks te doen in de stad op zondagavond. Nouja, dan nog maar een rondje over het terrein wandelen, waar we nog een spandoek weten te bemachtigen. Daarna naar bed, want om half 4 moesten we weer op, want dan zouden we beginnen aan de terugreis.

Maandag zijn we tijdens onze overstap van 12 uur Montreal even ingeweest. En dinsdag om half 8 ‘s morgens (Canadese tijd half 3) waren we weer op Schiphol. Ik wil iedereen bedanken, het waren echt twee superweken!

Ook wil ik mijn coach Gina Dubnova bedanken voor alles wat ze dit jaar voor me gedaan heeft! Zonder haar zou ik hier niet gestaan hebben.

Tweet

Nog hoogte over!

Gisteren was het dan eindelijk zover, na lang wachten mocht ik mijn kwalificatie springen. ‘s Morgens om 6 uur op, want mijn kwalificatie was om 10 uur. Douchen, eten, laatste spullen inpakken en om 8 uur naar de inloopbaan.

Tijdens de warming-up voelden m’n benen op zich wel goed, maar tijdens het inspringen merkte ik dat ze niet zo snel waren. Ik begon de wedstrijd op 1.65m en sprong alle hoogtes (1.65m, 1.70m, 1.74m, 1.78m en 1.81m) in de eerste poging. Eigenlijk was de kwalificatiehoogte 1.83m, maar er waren maar 10 mensen over de 1.81m, dus mochten we stoppen.

Zondag om half 2 (Nederlandse tijd half 7) spring ik de finale.

Met Lisanne Schol en Maureen Koster op het strand.

Inmiddels alweer een paar dagen later heb ik een spring-, een kracht-,  en vandaag mijn laatste training er weer opzitten. Deze trainingen gingen op zich wel lekker.

Verder zijn we een keertje naar het strand geweest, waar we wat gefrisbeed hebben in de zee. Wel zochten we snel op een terras de schaduw weer op.

De sfeer is hier echt heel goed. Het is een superleuk team. Iedereen is serieus met zijn of haar toernooi bezig, maar tussen de trainingen door hebben we ook veel lol met elkaar, bijvoorbeeld om de invulverhalen uit de Cosmogirl.

Volgepakte tribunes in Moncton !

Gisteren was het dan zover, de officiële opening van het toernooi. Echt super, het stadion zat bijna helemaal vol. En toen wij over de baan liepen, kregen we een luid applaus. Daarna werden het Canadese volkslied gezongen, speeches gehouden en optredens gegeven.

Vervolgens begon het toernooi echt met de start van de 3000m.

Vanmorgen zijn de eerste Nederlanders al in actie geweest, waar meteen twee finaleplaatsen uit zijn gekomen. Ik moet nog 3 dagen wachten en mag vrijdag eindelijk aan de bak.

Gisteren werd ik alweer 19 jaar en dit mocht ik  vieren in Moncton. Toen ik ‘s morgens de deur uitging wachtte mij de eerste verrassing, want ze hadden voor de deur alles versierd. Vervolgens gingen we ontbijten en daar werd ik gelijk door iedereen gefeliciteerd en er werd voor de ook jarige fysio en mij gezongen.

Verder had ik gisteren een rustdag en ben ik ‘s morgens even naar de fysio geweest en zijn we ‘s middags met een deel van de groep even naar de stad gelopen. Het is echt maar een heel klein stadje, maar wel leuk om even te zien.

‘s Avonds hadden we onze eerste teammeeting. Hier werd nogmaals voor Peter en mij gezongen. En we werden naar voren geroepen voor een cadeautje. Daarna werden er nog wat dingen besproken en we sloten af me een stukje taart.

Erg leuk dat ze er aan gedacht hebben, het was een geslaagde verjaardag!

Vannacht, half 2 (Nederlandse tijd half 7), waren na een lange reis eindelijk op de campus van Moncton University. Snel de kamers, soort kleine vierpersoons appartementen, verdelen en naar bed!

Vanmorgen was iedereen weer vroeg wakker. We hebben met z’n allen ontbeten. Daarna hebben we even een rondje over het terrein gelopen, waarbij we het stadion, de inloopbaan en indoorhal hebben gezien. Vervolgens hebben we op onze kamers wat zitten internetten en toen was het alweer lunchtijd.

Aan het eind van de middag heb ik voor het eerst hier getraind op de trainingsbaan een plaatsje verderop. Leuk om onderweg van die houten villa’s met grote veranda’s en de kust te zien. De training ging opzich wel lekker, al waren mijn benen nog wel wat moe van de lange reis.

Na de training gelijk avond eten, douchen, nu dit nog even schrijven en dan ga ik zo lekker slapen.