Vorige week donderdag zijn we weer met de groep uit Sittard naar Tsjechië gegaan voor een aantal hoogspringwedstrijden. Vrijdagochtend moesten we om 9 uur al in de hal in Cejkovice zijn, want Renilde moest al vroeg aan de bak. Vervolgens had ik om 12 uur mijn eerste wedstrijd, die heel goed liep. Ik sprong alles in de eerste poging en sprong hier ook meteen mijn hoogste hoogte van het weekend: 1.77m. Hiermee werd ik eerste bij de vrouwen B. ‘s Avonds in hoofdprogramma sprong 1.76m, hiermee werd ik 4e bij de vrouwen A.

De volgende dag weer vroeg op en door naar de volgende wedstrijd in Vallaska Mezirici. Ik merkte toen ik uit de auto stapte dat ik overal erg veel spierpijn had. Inwerken inspringen liepen op zich wel goed. Maar in de wedstrijd merkte ik al snel dat m’n lichaam erg moe was van de dag ervoor en ik kwam maar tot een hoogte van 1.70m.

Erg leuk om Gina weer eens gezien en gesproken te hebben! En verder was het buiten de wedstrijden om erg gezellig met de groep. Dus al met al een geslaagd weekend!

Allereerst iedereen een gelukkig, gezond en sportief 2011 toegewenst!

Sinds een paar weken ben ik dan eindelijk weer aan het trainen. Na drie en een halve maand niks doen, ben ik eindelijk weer begonnen. Dit betekent helaas wel dat het al te laat is om nog op tijd fit genoeg te zijn om een indoorseizoen te draaien. Zoals vermeld staat op www.losseveter.nl dat ik zou springen in Herzebrock-Clarholz op 9 januari, klopt dan ook niet. Misschien dat ik in maart voor de fun nog wat wedstrijden wil springen, maar ik zal me vooral gaan concentreren op het zomerseizoen. Deze zomer is in Ostrava (Tsjechië) het EK < 23, waar de limiet voor mij op een hoogte van 1.80m is gesteld. Aan dit toernooi deelnemen is mijn doel voor komend jaar. Maar nu eerst rustig aan verder opbouwen!

Ik denk dat ik deze week de oorzaak heb gevonden waarom de laatste wedstrijden niet zo liepen als ik wilde, waarom ik weinig concentratie heb en waarom ik al weken niet veel puf heb om te trainen.

Twee weken terug na de wedstrijd in Zoetermeer, waar ik 1.69m sprong, kreeg ik hoofdpijn. Dit breidde zich in de loop van de week uit met keelpijn en opgezette klieren tot ik woensdag met koorts in bed belandde. Vrijdag ben ik naar de dokter geweest en heb ik bloed laten prikken. Hiervan kreeg ik twee dagen terug de uitslag: de ziekte van Pfeiffer.

Hiermee heb ik dan helaas ook meteen een punt achter m’n seizoen moeten zetten (competitie en clubkampioenschappen stonden nog op de planning). Al met al mag ik denk ik toch tevreden terugkijken op mijn korte zomerseizoen. Na mijn blessure in een maand opbouwen naar mijn eerste wedstrijd, waar ik met 1.80m vormbehoud toonde om mee te mogen naar Canada. En vervolgens in Canada een outdoor pr van 1.82m springen en daarmee 6e worden op het WJK. Ik wil mijn coach Gina Dubnova nogmaals hartelijk bedanken voor alles wat ze dit jaar voor mij gedaan heeft, zonder haar zou dit mij niet gelukt zijn!

Hier dan het laatste verslag over het WJK. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Foto’s: Sebastiaan Durand.

Afgelopen zondag mocht ik voor Nederland het toernooi afsluiten met de finale hoogspringen. Toen ik uit de douche kwam, zag ik pas dat het regende. Ik moet toegeven dat ik eerst wel even baalde, maar vrij snel had ik zoiets van niks van aantrekken, dit is Nederlands weer. Toen ik naar de inloopbaan ging regende het nog steeds, mijn tas zat dan ook helemaal vol met handdoeken, droge kleren, regencape etc.

Gelukkig bleek na het inwerken dat het gestopt was met regenen. Onze merktekentjes voor de aanloop werden vastgeniet en toen konden we beginnen. Na 2 sprongen (1,68m en 1.73m) had ik echt het gevoel dat ik lekker in de wedstrijd zat. Ook bij 178m was dit nog zo. Helaas ging ik bij 1.82m wel de mist in. Ik ging hier pas in de 3e poging overheen, wat later genoeg bleek voor de 6e plaats. 1.86m zat er helaas zondag niet in. De winnares heeft uiteindelijk 1.91m gesprongen.

YES! 1.82

‘s Avonds was er een eindfeest. Eigenlijk zou dit in een aquapark zijn, maar door het slechte weer was het naar binnen verplaatst. Er waren allerlei dingen met luchtkussens, trampolines enz. En er was videodance. Na het eten, hebben we nog wat rondgekeken, maar om half 10 besloten we te gaan. We zouden met z’n allen de stad in. Net nadat de taxi’s gebeld zijn, worden we door de jongens gebeld, er is niks te doen in de stad op zondagavond. Nouja, dan nog maar een rondje over het terrein wandelen, waar we nog een spandoek weten te bemachtigen. Daarna naar bed, want om half 4 moesten we weer op, want dan zouden we beginnen aan de terugreis.

Maandag zijn we tijdens onze overstap van 12 uur Montreal even ingeweest. En dinsdag om half 8 ‘s morgens (Canadese tijd half 3) waren we weer op Schiphol. Ik wil iedereen bedanken, het waren echt twee superweken!

Ook wil ik mijn coach Gina Dubnova bedanken voor alles wat ze dit jaar voor me gedaan heeft! Zonder haar zou ik hier niet gestaan hebben.

Tweet

Nog hoogte over!

Gisteren was het dan eindelijk zover, na lang wachten mocht ik mijn kwalificatie springen. ‘s Morgens om 6 uur op, want mijn kwalificatie was om 10 uur. Douchen, eten, laatste spullen inpakken en om 8 uur naar de inloopbaan.

Tijdens de warming-up voelden m’n benen op zich wel goed, maar tijdens het inspringen merkte ik dat ze niet zo snel waren. Ik begon de wedstrijd op 1.65m en sprong alle hoogtes (1.65m, 1.70m, 1.74m, 1.78m en 1.81m) in de eerste poging. Eigenlijk was de kwalificatiehoogte 1.83m, maar er waren maar 10 mensen over de 1.81m, dus mochten we stoppen.

Zondag om half 2 (Nederlandse tijd half 7) spring ik de finale.